Mona: ik voelde me onzeker...

Ik heb Jezus leren kennen toen ik een jaar of zes was, en sinds die tijd is Hij ook bij mij gebleven. Jezus heeft mij voor heel veel fouten behoed, altijd was Hij wel ergens als ik weer eens een "verkeerde" weg dreigde in te slaan. Ik denk daarbij vooral aan drugs, drank en sex. Want zelfs in mijn tienerjaren (ik ben nu 37) was het vrij simpel om aan drugs te komen. Drank kwam ik al mee in aanraking op de basisschool en vriendjes tja die wilden ook wel experimenteren. Al die tijd was er "iets" wat mij heeft tegen gehouden om verder te gaan, dan alleen weten waar je drugs kon krijgen, meer drank te drinken en stoer te doen, want lekker was het toch echt niet. En sex nee, mij zelf bewaren voor de enige ware, dat stond op mijn hart gebrand. Denk nu niet dat ik een "heilige" was, heb best veel fouten gemaakt, maar gelukkig geen levensbedreigende fouten.

Tegen de kerk heb ik me lange tijd afgezet, want daar zaten van die "hypocriete" mensen: op zondag het goede voorbeeld geven, en de rest van de week alles doen wat God verboden heeft. En die keren dat we er kwamen snapten we er ook nog niets van. Het dieptepunt kwam toen we wilden trouwen. We geloofden wel op onze manier en we wilden toch wel graag een Zegen vragen over ons huwelijk, maar dat kon niet, want we woonden samen...

Wanneer je ook maar iets gelooft, in Jezus, laat Hij je niet los. Zo ging Hij ook met ons aan het werk. Kinderen, ja die wilden wij wel graag, maar als het dan zover mocht komen, dan wilde mijn man ze wel heel graag laten dopen en daarvoor moest je lid zijn van een kerk. Via een Alpha cursus kwamen we terecht in een protestantse kerk. Een poosje later deden we daar belijdenis van ons geloof, en mochten we nog weer wat later onze kinderen laten dopen. In die kerk hebben we veel mogen leren, we mochten groeien in ons geloof, we mochten zelfs dienen. Maar we liepen daar tegen muren op, geloven deed je daar op zondag en thuis praatten we daar niet te veel over. We hoorden veel over God en over Jezus, een prachtige geschiedenis, en eens komt die terug Ö. tja een beetje onwerkelijk allemaal. Het werd allemaal niet persoonlijk gemaakt. Wij verlangden naar meer, God legde ons in ons hart verlangen naar meer geloof, meer diepgang, meer te weten van God, kortom er moest meer zijn dat we tot op dat moment wisten, leerden. Na tegen een zoveelste muur opgelopen te zijn, hebben we ons werk, in vertrouwen op God, neergelegd en zijn gaan omzien naar "meer geloof" en dat hebben we gevonden.

In een kleine, maar Bijbelgetrouwe gemeente vonden we meer geloof, leerden we over een persoonlijke relatie met Jezus. En na een tijdje zetten ik en mijn man ons hart open voor Hem. Wat een rust en vrede krijg je dan in je hart, mijn geloofsleven veranderde radicaal, het verhaal over Jezus werd heel persoonlijk. Hij die voor mij aan het kruis gestorven is, die liefde die God voor ons heeft om dit toe te staan. Jezus staat letterlijk aan je deur van je hart te kloppen, velen laten Hem daar staan, bang voor wat er komen gaat. Maar wat Jezus in je leven brengt is zo mooi, zo overweldigend. Hij leeft echt, ook vandaag nog. Het evangelie is geen geschiedenis, maar levensecht.

Toen ik doorkreeg dat Jezus leeft, ook vandaag, wat een openbaring. We zien Hem niet, maar Hij is er wel. Je hoeft niet bang zijn, Hij stuurt ons niet allemaal naar het zendelingsveld in een ver land. Hij belooft ons ook geen gemakkelijk leven, maar wel een dragelijk leven met uitzicht op straks, het eeuwige leven. Heel veel Christenen leven in de hoop, dat je later bij God mag wonen in het hiernamaals, dat we maar zo goed mogelijk moeten leven om een plekje te verdienen, maar wat zou het toch mooi zijn dat iedereen zal weten dat wij, door de Genade van God, Hij ons allemaal heeft vrijgekocht en dat we zeker mogen zijn van onze plek straks in het nieuwe Jeruzalem. Want hoe goed wij ook leven, hoe ik leef, het goed doen kan ik niet. Maar wanneer je persoonlijk op je knieŽn gaat, en al je zonden belijdt en je vertrouwen legt in de handen van je Heer, mag je weten dat je plek veilig is gesteld. Samen met Hem kun je alles overwinnen, dat heeft Hij mij geleerd. Ik trok me altijd van alles aan, wat een ander over mij zou kunnen vertellen, ik ben altijd heel onzeker geweest. Altijd zenuwachtig en bang. Maar God heeft mijn angst weggenomen, in de Bijbel (2 Tim: 1-7) staat: God heeft je geen geest van angst gegeven maar van kracht, liefde en bezonnenheid. Ik heb geleerd in Zijn kracht te gaan, waardoor je Zijn Liefde kunt doorgeven en je leven zo in te richten binnen Zijn Grenzen.

Ik ben niet perfect, want dat kan niet, maar wanneer je leert luisteren naar Zijn stille stem, mag je steeds meer naar Hem toegroeien. Dat is mijn gebed voor mij, mijn man en kinderen, familie en voor iedereen die van Jezus horen wil. Zet die stap naar JEZUS toe, zelf, persoonlijk want alleen jij kunt die stap zetten! Moeilijk nee, emotioneel ja, duurt lang voor je wat merkt: nee! niet als je Hem oprecht zoekt. Ik heb mijn leven in de Handen van mijn Heer gelegd... Nu ruim 1 jaar geleden. Nu jij nog. Ga ervoor!

Wil je Jezus ook persoonlijk leren kennen?

Klik dan hier >>>